ﻏﻼﻣﻌﻠﯽ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺪ ﮐﺎﻟﻪ‬

ﻏﻼﻣﻌﻠﯽ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻨﯽ ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺪ ﮐﺎﻟﻪ‬
توضیحات محصول

غلامعلی سلیمانی کارآفرینی با برند کاله

ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺳﺲ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺎﻟﻪ ، ﻣﺮدی ﮐﻪ ﺑﺮﻧﺪ ﺳﺎﺧﺘﻦ را ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آﻣﻮﺧﺖ.‬
‫۶۱ ﺳﺎﻟﻪ و اﻫﻞ آﻣﻞ اﺳﺖ. او ﻧﺘﯿﺠﻪ ﯾﮏ ﻋﻤﺮﮐﺎر و ﺗﻼش ﺑﯽوﻗﻔﻪ و ﺧﻼﻗﺎﻧﻪ اﺳﺖ. ﺑﺎ او در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ و ﭘﺲ از ﻣﺎهﻫﺎ درﻣﺎن‬ ‫ﺟﺮاﺣﺖﻫﺎی ﺣﺎدﺛﻪ ﺗﺼﺎدف ﺧﻮدرو، ﺑﺮﺳﺮﮐﺎر آﻣﺪه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﻌﺎل و ﭘﺮﺟﻨﺐ وﺟﻮش.‬
‫ﭘﺸﺘﮑﺎر و ﺟﺪﯾﺖ دور اﻧﺪﯾﺸﺎﻧﻪ‬

‫۶۱ ﺳﺎﻟﻪ و اﻫﻞ آﻣﻞ اﺳﺖ. او ﻧﺘﯿﺠﻪ ﯾﮏ ﻋﻤﺮﮐﺎر و ﺗﻼش ﺑﯽوﻗﻔﻪ و ﺧﻼﻗﺎﻧﻪ اﺳﺖ. ﺑﺎ او در ﺷﺮاﯾﻄﯽ ﻣﺼﺎﺣﺒﻪ ﮐﺮدﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ و ﭘﺲ از ﻣﺎهﻫﺎ درﻣﺎن‬ ‫ﺟﺮاﺣﺖﻫﺎی ﺣﺎدﺛﻪ ﺗﺼﺎدف ﺧﻮدرو، ﺑﺮﺳﺮﮐﺎر آﻣﺪه ﺑﻮد، اﻣﺎ ﻫﻤﺎﻧﻨﺪ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﻓﻌﺎل و ﭘﺮﺟﻨﺐ وﺟﻮش. ﺑﻪ ﮐﺎرش ﻋﺸﻖ ﻣﯽورزد و اﻋﺘﻘﺎد دارد “اﯾﻦ ﮐﺸﻮر ﻧﯿﺎزﻣﻨﺪ‬ ‫ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﺻﻨﻌﺖ اﺳﺖ. ﻣﺎ ﭼﻨﺪ داﻧﺸﮕﺎه ﺻﻨﻌﺘﯽ دارﯾﻢ ﺑﺪون اﯾﻨﮑﻪ ﺻﻨﻌﺖ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ و ﯾﺎ ﺑﻪ آن اﻫﻤﯿﺖ ﺑﺪﻫﯿﻢ .”‬
‫درﮔﻔﺘﻪﻫﺎی او ﻫﺰاران ﻧﮑﺘﻪ اﺳﺖ. ازﺷﮑﺴﺖ و ﺗﻠﺦ ﮐﺎﻣﯽ ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ، از ﺗﺪرﯾﺲ ﺧﺼﻮﺻﯽ و ﭘﺮداﺧﺖ دﺳﺘﻤﺰد ﮐﺎرﮔﺮان ﺑﺎ درآﻣﺪ ﺗﺪرﯾﺲ. از ﻋﺪم ﻫﻤﺮاﻫﯽﻫﺎ،‬ ‫ﻧﺎﻣﺮادیﻫﺎ وﻣﻬﻢ ﺗﺮ از ﻫﻤﻪ ﺑﯽاﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺧﻮدش ﺑﻪ ﻧﺎﻫﻤﻮاریﻫﺎی راه ﻣﯽﮔﻮﯾﺪ.‬

ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﯾﮏ ﮐﺎرآﻓﺮﯾﻦ اﯾﺮاﻧﯽ اﺳﺖ. ﻓﮑﺮ و اﯾﺪه ﻧﻮ را در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ ﮐﺎر اﻧﺪاﺧﺘﻪ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎل ﻣﻨﺎﺑﻊ ﻣﺎﻟﯽ و ﺗﺠﻬﯿﺰ رﻓﺘﻪ، ﺧﻄﺮ را ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ، ﺟﺎﻧﺎﻧﻪ ﺗﻼش ﮐﺮده ﺗﺎ‬ ‫ﺗﻮاﻧﺴﺘﻪ اﺳﺖ ﻣﻮﻓﻘﯿﺖ را در آﻏﻮش ﺑﮕﯿﺮد. ﺣﺎل ﮐﻪ اﻧﺪﮐﯽ ﮔﺸﺎﯾﺶ ﻣﻠﯽ ﭘﯿﺪا ﮐﺮده، ﻓﺮﺻﺘﯽ را ﺑﺮای دﯾﺪن و ﮐﺎوﯾﺪن از دﺳﺖ ﻧﻤﯽدﻫﺪ. ﺑﻪ اﯾﻦﺟﺎ و آنﺟﺎ ﻣﯽرود‬ ‫ﺗﺎ از روﻧﺪﻫﺎی ﻣﺸﺎﺑﻪ در ﮐﺸﻮرﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ ﺣﻮزهﻫﺎ ﺟﻠﻮﺗﺮﻧﺪ ﺧﺒﺮ ﺑﮕﯿﺮد .
ﻧﻤﺎﯾﺸﮕﺎهﻫﺎی ﺻﻨﻌﺖ ﻣﺮﺑﻮﻃﻪ را از دﺳﺖ ﻧﻤﯽدﻫﺪ. ﮐﺘﺎبﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﻣﯽﺧﻮاﻧﺪ. ﺑﺎ‬ ‫ﻣﺸﺎوران ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﻧﯿﺰ ﺑﯿﮕﺎﻧﻪ ﻧﯿﺴﺖ. از آﻣﻮزهﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺖ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﺳﺘﻔﺎده ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻓﺮاوردهﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ زﯾﺮ ﻧﻈﺮ او ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﭘﺨﺶ ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ ﺑﺴﯿﺎر ﻣﺘﻨﻮع‬‫اﺳﺖ ﻃﻮریﮐﻪ ﮔﺎه ﻧﮕﺮان ﻣﯽﺷﻮﯾﻢ آﯾﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺗﻨﻮع ﮔﺮﻓﺘﺎری زا ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﺎ ﻏﻼﻣﻌﻠﯽ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ در ﭘﺎﯾﯿﺰ ۸۴ در دﻓﺘﺮ ﮐﺎرش در ﺧﯿﺎﺑﺎن آذرﺑﺎﯾﺠﺎن ﮔﻔﺖ و ﮔﻮ‬ ‫ﮐﺮدﯾﻢ .‬
‫ﻟﻄﻔﺎ ﺧﻮدﺗﺎن را ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﻨﯿﺪ.‬

‫ﻏﻼﻣﻌﻠﯽ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ ﻣﺘﻮﻟﺪ ۲۵/۳ / ۱۳۲۵ در ﺷﻬﺮﺳﺘﺎن آﻣﻞ . دوره دﺑﺴﺘﺎن و دﺑﯿﺮﺳﺘﺎن را درآﻣﻞ ﮔﺬراﻧﺪم و ﺑﻌﺪ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان آﻣﺪم. دو ﺳﺎل ﭘﺸﺖ ﮐﻨﮑﻮر ﻣﺎﻧﺪم. ﭘﺲ‬ ‫از آن وارد داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻠﯽ ﺷﺪم و در رﺷﺘﻪ رﯾﺎﺿﯽ ﺗﺤﺼﯿﻞ ﮐﺮدم. از ﺳﺎل دوم داﻧﺸﮕﺎه ﻣﺸﻐﻮل ﺑﻪ ﮐﺎر ﺷﺪم از ﻫﻤﺎن ﺳﺎل ﻫﻢ ﺷﻬﺮﯾﻪ داﻧﺸﮕﺎه را ﺧﻮدم ﭘﺮداﺧﺖ‬ ‫ﮐﺮدم. ﭘﺪرم ﺑﺎﺑﺖ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﯾﮏ ﺳﺎل ﺑﺎ ﻣﻦ ﻗﻬﺮ ﮐﺮد. از ﺳﺎل ﺳﻮم و ﭼﻬﺎرم ﻫﻢ اوﻟﯿﻦ ﮐﺴﯽ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﺑﻪ داﻧﺸﮕﺎه ﻣﻠﯽ ﺷﻬﺮﯾﻪ ﻧﺪادم. ﺧﺪا رﺣﻤﺖ ﮐﻨﺪ ﭘﺮوﻓﺴﻮر‬ ‫ﭘﻮﯾﺎن را ﮐﻪ ﻣﯽﮔﻔﺖ: ﭼﺮا ﺷﻬﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽدﻫﯽ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﭘﻮل ﻧﺪارم ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ، ﺣﺎﺿﺮ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ و ﭘﻮل ﺷﻬﺮﯾﻪ ﺑﺪﻫﻢ.
ﺑﺎ اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﭘﻮل ﻧﻔﺖ ﭼﻪ اﺛﺮی دارد ﮐﻪ‬ ‫ﻣﻦ ﺷﻬﺮﯾﻪ ﺑﭙﺮدازم ﯾﺎ ﻧﭙﺮدازم ؟ﮔﻔﺖ: ﺳﺎل ﻗﺒﻞ ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﺮدی؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﺳﺎل ﻗﺒﻞ از ﺑﺎﻧﮏ ﮔﺮﻓﺘﻢ. ﮔﻔﺖ: ﭼﺮا اﻻن ﻧﻤﯽﮔﯿﺮی؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﺻﻼح ﻧﻤﯽﺑﯿﻨﻢ، ﺣﺎﻻ ﻣﻦ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﺑﻤﺎﻧﻢ ﯾﺎ ﺑﺮوم؟ ﮔﻔﺖ: ﺑﻤﺎن. ﺑﻌﺪ ﮔﻔﺘﻢ: اﺳﺘﺎد ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻫﯿﺎﻧﻪ ﺳﯿﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ داﻧﺸﺠﻮﯾﺎن ﭘﺮداﺧﺖ ﻣﯽﮐﻨﯿﺪ. اﻣﮑﺎن دارد ﺑﻪ ﻣﻦ ﻫﻢ اﯾﻦ ﭘﻮل را ﺑﺪﻫﯿﺪ؟ ﮔﻔﺖ:‬ ‫ﻧﻤﯽداﻧﻢ ﺗﻮ آﻣﺪی ﺷﻬﺮﯾﻪ ﺑﭙﺮدازی ﯾﺎ ﺷﻬﺮﯾﻪ ﺑﮕﯿﺮی؟ ﺑﺎ اﯾﻦ وﺟﻮد ﭘﺬﯾﺮﻓﺖ ﻣﺎﻫﯿﺎﻧﻪ آن ﺳﯿﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎن را ﺑﻪ ﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺑﭙﺮدازد .‬

‫در دوران ﺳﺮﺑﺎزی ﻫﻢ ﮐﺎر ﻣﯽﮐﺮدم . ﯾﮏ روز ﻣﯽرﻓﺘﻢ داﻧﺶﺳﺮا درس ﻣﯽدادم. ﺑﻘﯿﻪ روزﻫﺎ ﻫﻢ ﺗﺪرﯾﺲ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻣﯽﮐﺮدم. ﻫﻤﺎن روزﻫﺎ ﺷﺮﮐﺘﯽ راه اﻧﺪاﺧﺘﯿﻢ و‬‫ﺗﻼش ﮐﺮدﯾﻢ ﭘﺮوﻓﻮرم ﺑﻔﺮوﺷﯿﻢ . ﺳﻔﺎرتﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﻣﯽرﻓﺘﯿﻢ و ﻧﺸﺎﻧﯽ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﯽآوردﯾﻢ. آن زﻣﺎن ﭘﺮوﻓﻮرم را ﺑﯿﺶﺗﺮ ﺑﺮای اﻗﻼﻣﯽ ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ ﮐﻪ در‬‫ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻪ ﮐﺎر ﻣﯽرﻓﺖ .‬

‫از ﺳﺎل ۵۰ ﺗﺎ ۵۷ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﺟﺪی ﮐﺎر را ﺷﺮوع ﮐﺮدم، دو ﺷﺮﮐﺖ ﺗﺎﺳﯿﺲ ﮐﺮدم. ﯾﮑﯽ ﻫﻤﺎن ﺷﺮﮐﺖ ﭘﺮوﻓﻮرم و ﺷﺮﮐﺖ دﯾﮕﺮی ﻫﻢ ﺑﻪ ﻧﺎم ﻣﺎرﮐﺘﯿﻨﮓ ﺳﺮوﯾﺲ.‬اﻧﺪ. رﯾﺴﺮچ ﮐﻪ ﺑﺎ ﯾﮏ آﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ و ﯾﮏ ﻫﻨﺪی ﺗﺎﺳﯿﺲ ﮐﺮده ﺑﻮدم. اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ درآﻣﺪی داﺷﺖ و ﻫﺰﯾﻨﻪﻫﺎی ﺷﺮﮐﺖ دﯾﮕﺮ را ﻧﯿﺰ ﺟﺒﺮان ﻣﯽﮐﺮد. و ﺑﺮای ﺑﻘﯿﻪ‬ ‫ﻣﺨﺎرج از ﺑﺎﻧﮏ وام ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﯿﻢ. ﺧﻼﺻﻪ اﻧﻘﻼب ﮐﻪ ﺷﺪ آن دو از اﯾﺮان رﻓﺘﻨﺪ . ﺷﺮﮐﺖﻫﺎ ﻋﻤﻼ ﺳﻮد آوری ﻧﺪاﺷﺘﻨﺪ . ﺑﺎ ﺗﺪرﯾﺲ ﺧﺼﻮﺻﯽ، ﻫﻢ اﻣﻮرﺧﻮدم را‬ ‫ﻣﯽﮔﺬراﻧﺪم و ﻫﻢ ﺣﻘﻮق ﮐﺎرﻣﻨﺪان را ﻣﯽدادم .‬
‫ﺳﺎل ۱۳۵۶، در ﻣﮑﺎن ﻓﻌﻠﯽ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺎﻟﻪ ﮐﺎرم را ﺷﺮوع ﮐﺮدم. اﯾﻦ ﻣﮑﺎن ﻣﺎل ﺧﻮاﻫﺮم ﺑﻮد، ﻣﯽﺧﻮاﺳﺘﻨﺪ اﯾﻦ ﺟﺎ را ﻣﺎﻫﯽ ﻫﻔﺪه ﺗﻮﻣﺎن اﺟﺎره ﺑﺪﻫﻨﺪ. ﺑﻪ ﺧﻮاﻫﺮم‬ ‫ﮔﻔﺘﻢ اﯾﻦ ﻣﮑﺎن را از ﺷﻤﺎ ﻣﺎﻫﯽ ﺑﯿﺴﺖ ﺗﻮﻣﺎن اﺟﺎره ﻣﯽﮐﻨﻢ. ﮔﻔﺘﻨﺪ :ﻣﮕﺮ ﺗﻮ ﭘﻮل داری؟ ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﯽﺗﻮاﻧﯽ اﯾﻦ ﮐﺮاﯾﻪ را ﺑﭙﺮدازی ؟ ﮔﻔﺘﻢ: ﻧﻪ، ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ ﭘﻮل در‬‫ﻣﯽآورم و ﮐﺮاﯾﻪ ﺷﻤﺎ را ﻣﯽﭘﺮدازم .‬

‫ﺑﺎﻻﺧﺮه ﻫﻤﯿﻦ ﻣﮑﺎﻧﯽ را ﮐﻪ اﻣﺮوز ﻣﯽﺑﯿﻨﯿﺪ از ﺧﻮاﻫﺮم اﺟﺎره ﮐﺮدم و از ﺻﻔﺮ ﺷﺮوع ﮐﺮدم . ﭘﺨﺶ ﺳﻮﺳﯿﺲ و ﮐﺎﻟﺒﺎس را ﺑﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﮐﺎﻟﺒﺎسﺳﺎزی ﮔﯿﻼن آﻏﺎز ‫ﮐﺮدم. ﻗﻀﯿﻪ از اﯾﻦ ﻗﺮار ﺑﻮد ﮐﻪ آن زﻣﺎن ﭘﻮدر ﺳﯿﺮ ﮐﯿﻠﻮﯾﯽ۲۸ ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻮد و ﻣﺎ از ﭼﯿﻦ ﭘﺮوﻓﻮرم ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ﮐﯿﻠﻮﯾﯽ ﻫﻔﺖ ﺗﻮﻣﺎن. ﺣﺘﯽ ﻫﻔﺖ ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن ﻫﻢ‬‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﻦ ﭘﻮدر ﺳﯿﺮ ﺑﯿﺎورم و ﮐﺎر را راه ﺑﯿﻨﺪازم . ﺷﺮﮐﺖ ﮔﯿﻼن ﻗﺒﻮل ﮐﺮد ﭘﻨﺞ ﺗﻦ درﺧﻮاﺳﺖ ﺑﺪﻫﺪ و ﻣﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﺑﺮاﯾﺶ آوردﯾﻢ و ﺑﻪ آنﻫﺎ ﺗﺤﻮﯾﻞ‬ ‫دادﯾﻢ . ﺑﻌﺪ ﯾﮏ روز ﻣﺪﯾﺮ ﺷﺮﮐﺖ ﮔﯿﻼن آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ اﻻ و ﺑﻼ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ . ﮔﻔﺘﻢ: ﻣﻦ ﺧﻮدم ﺷﺮﮐﺖ دارم. ﮔﻔﺖ: ﺗﻮ آدم ﭘﯽﮔﯿﺮ و ﺳﺎﻟﻤﯽ ﻫﺴﺘﯽ . ﺣﺪود‬ ‫دوﺳﺎل و ﻧﯿﻢ ﺣﺪاﻗﻞ ﻫﻔﺘﻪای دوﻣﺮﺗﺒﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ زﻧﮓ زدی ﮐﻪ ﯾﮏ ﺗﻦ ﯾﺎ ﭘﻨﺞ ﺗﻦ ﭘﻮدر ﺳﯿﺮ ﺑﻔﺮوﺷﯽ. ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ اﯾﻦ ﮐﺎر و ﭘﯽﮔﯿﺮیﻫﺎﯾﺖ ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ .‬

‫ﮔﻔﺘﻢ : ﻣﻦ ﺷﺮﮐﺖ دارم. ﺧﻮدم ﮐﺎر ﻣﯽﮐﻨﻢ دﻟﯿﻠﯽ ﻧﺪارد آن را ول ﮐﻨﻢ. اﻟﺒﺘﻪ وﺿﻌﻤﺎن ﻫﻢ ﺧﻮب ﻧﺒﻮد . ﮔﻔﺖ: ﻧﻪ، ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﺪ. در ﻧﻬﺎﯾﺖ ﺑﺎ آﻧﻬﺎ ﺑﻪ‬ ‫ﺗﻮاﻓﻖ رﺳﯿﺪﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦﺟﺎ ﭘﻨﺠﺎه ﭘﻨﺠﺎه ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ . ﻗﺮار ﺷﺪ ﭘﺨﺶ ﮔﯿﻼن را راه ﺑﯿﻨﺪازﯾﻢ . در ﺿﻤﻦ ﺧﺮﯾﺪ ﻣﻮادﺷﺎن را از ﺧﺎرج و داﺧﻞ ﺗﺎﻣﯿﻦ ﮐﻨﻢ. ﻗﺮار‬‫ﺷﺪ ﻣﺎﻫﯽ ده ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﺪﻫﻨﺪ . دو ﺳﻪ ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ ﮔﺬﺷﺖ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻤﯽﺧﻮاﻫﯿﻢ در ﭘﺨﺶ ﺑﺎ ﺷﻤﺎ ﺷﺮﯾﮏ ﺑﺎﺷﯿﻢ .‬

‫ﻣﺪت دو ﻣﺎﻫﯽ ﮐﻪ آن ﺟﺎ ﺑﻮدم ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﺳﻪ ﺑﺮاﺑﺮ ﺷﺪ. ﻗﺒﻼ ﻫﺮ روز ﭼﻬﺎر ﺗﻦ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ، اﻣﺎ ﻣﺎ ﭼﻬﺎر ﺗﻦ را ﺑﻪ دوازده ﺗﻦ رﺳﺎﻧﺪﯾﻢ. ﻗﺒﻞ از آن ﯾﮏ واﻧﺖ‬ ‫ﺟﻨﺲ ﻣﯽ آوردﯾﻢ ﻗﺮار ﺑﻮد ﯾﮏ ﻫﻔﺘﻪ ای ﺑﻔﺮوﺷﯿﻢ. ﺣﺎﻻ ﻫﺮ روز ﯾﮏ ﮐﺎﻣﯿﻮن ﺟﻨﺲ ﻣﯽآﻣﺪ و ﻣﺎ ﻣﯽ ﻓﺮوﺧﺘﯿﻢ. ﮐﺎرﮔﺮﻫﺎ را ﺗﺸﻮﯾﻖ ﻣﯽ ﮐﺮدم روز و ﺷﺐ ﮐﺎر‬ ‫ﮐﻨﻨﺪ و دﺳﺖ ﻣﺰدﺷﺎن را ﻫﻢ ﺧﻮدم ﻣﯽ دادم. آن ﻃﺮف در ﭘﺨﺶ ﺳﻮد ﻣﯽ ﺑﺮدم و روزی ﭘﻨﺞ ﺗﻮﻣﺎن ﯾﺎ ده ﺗﻮﻣﺎن ﺑﻪ ﮐﺎرﮔﺮﻫﺎ ﻣﯽ دادم و آن ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪﻧﺪ و‬ ‫ﮐﺎر ﻣﯽﮐﺮدﻧﺪ. ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻠﯿﺎن ﺷﺮﯾﮑﯽ داﺷﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ در اﯾﻦ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﺟﺎی اﯾﻦ آدم اﺳﺖ ﯾﺎ ﺟﺎی ﻣﻦ. ﺷﻤﺎ اﻧﺘﺨﺎب ﮐﻨﯿﺪ. اﯾﻦ آﻗﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺟﻮری ﮐﺎر ﻣﯽ‬‫ﮐﻨﺪ دو روز دﯾﮕﺮ ﺻﺎﺣﺐ اﯾﻦ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ اﺳﺖ.

ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﻢ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع را ﺗﺤﻤﻞ ﮐﻨﻢ. در ﻧﻬﺎﯾﺖ، ﻣﻦ ﺑﺎ آن ﻫﺎ ﺣﺴﺎب و ﮐﺘﺎب ﮐﺮدم و از ﻫﻢ ﺟﺪا ﺷﺪﯾﻢ. اﻣﺎ ﺑﻌﺪ‬ ‫از ﻓﻮت ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻠﯿﺎن ﻫﻤﺴﺮ اﯾﺸﺎن دوﺑﺎره ﺳﺮاغ ﻣﻦ آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ، ﺷﻤﺎ ﺑﺎﯾﺪ در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﯿﺪ و ﺑﺪون اﯾﻦ ﮐﻪ ﺷﺮﯾﮑﺶ ﻣﺘﻮﺟﻪ ﺷﻮد ﻣﻦ در ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﺎ اﯾﺸﺎن‬ ‫ﭘﺎﻧﺰده در ﺻﺪ ﺳﻬﯿﻢ ﺷﺪم و ﮐﺎر را ﺷﺮوع ﮐﺮدﯾﻢ. ﻇﺮﻓﯿﺖ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ را ﻫﻤﺎن دوازده ﺗﻦ ﺣﻔﻆ ﮐﺮدم. ﭼﻮن وﺿﻊ ﻣﺎﻟﯽ ام ﺧﻮب ﺷﺪه ﺑﻮد ،آن ده ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن را ﻫﻢ‬‫از آن ﻫﺎ ﻧﻤﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ .‬

‫آن زﻣﺎن آن ﻫﺎ ﯾﮏ ﺳﺮی دﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎﯾﯽ داﺷﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﻧﺼﺐ ﻧﮑﺮده ﺑﻮدﻧﺪ و ﻫﻤﺴﺮ ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻠﯿﺎن ﺑﺎ ﺷﺮﯾﮑﺶ ﺳﺮ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع اﺧﺘﻼف داﺷﺖ. ﺷﺮﯾﮏ ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻠﯿﺎن ﻧﻤﯽ‬ ‫ﺧﻮاﺳﺖ دﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎ ﻧﺼﺐ ﺷﻮد. ﻫﻤﺴﺮ ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻠﯿﺎن ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ،ﭼﻪ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ. ﮔﻔﺘﻢ : ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﮐﻪ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ در ﮔﯿﻼن ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ در آﻣﻞ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰﻧﯿﻢ.‬
‫ﻣﺠﻮز ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ و ﻣﻦ ﺑﺎ ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎر در ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎی ﭘﯿﭽﮏ، و ﯾﮏ و ﯾﮏ را داﺷﺖ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم و از او ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﺎ ﻣﺎ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ . ﮔﻔﺘﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ‬ ‫ﭘﯿﭽﮏ ﺑﻪ ﺗﻮ ﻣﯽ دﻫﺪ ﻣﻦ ۵۲ در ﺻﺪ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﻣﯽ دﻫﻢ ﺑﯿﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر ﮐﻦ .‬

‫در ﻧﻬﺎﯾﺖ رﺿﺎﯾﺖ آن آﻗﺎ را ﮔﺮﻓﺘﻢ، اﻣﺎ ﺑﻌﺪ ﺧﺎﻧﻤﺸﺎن ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻦ آﻣﻞ زﻧﺪﮔﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ و دوﺳﺖ دارم ﺗﻬﺮان ﺑﻤﺎﻧﻢ. اﯾﺸﺎن در وزارت ﺻﻨﺎﯾﻊ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﺷﻤﺎ ﯾﮏ ﻣﺠﻮز ﮐﺎﻟﺒﺎس ﺳﺎزی ﺑﺮای ﻣﻦ در ﺗﻬﺮان ﺑﮕﯿﺮ آن وﻗﺖ ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ آﯾﯿﻢ ﺗﻬﺮان. اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺷﯿﺮازی ﺑﻮد و ﺧﺪاوﻧﺪ ﺑﻪ ﺗﺎزﮔﯽ ﻓﺮزﻧﺪی ﺑﻪ آن ﻫﺎ داده ﺑﻮد و‬ﻣﺎدرﺷﺎن ﺑﺮای ﻣﺮاﻗﺒﺖ از ﻓﺮزﻧﺪ اﯾﺸﺎن ﺑﻪ ﺗﻬﺮان آﻣﺪه ﺑﻮد. ﻣﻦ ﺑﺮای دﯾﺪن آن ﻫﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺰﻟﺸﺎن رﻓﺘﻢ و دﯾﺪم اﯾﻦ ﺧﺎﻧﻢ ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز دﯾﮕﺮ ﺑﺎﯾﺪ ﺳﺮ ﮐﺎر ﺑﺮود و ﻧﻮزاد‬ اﺣﺘﯿﺎج ﺑﻪ ﻣﺮاﻗﺒﺖ دارد و ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل اوﺿﺎع ﺣﺴﺎﺑﯽ ﻧﺎﺟﻮر اﺳﺖ .
ﮔﻔﺘﻢ ﭼﺮا ﺑﺎ ﺧﻮدت ﻟﺞ ﻣﯽ ﮐﻨﯽ. ﺗﻮ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯽ ﺑﺮﮔﺮدی ﺷﯿﺮاز در وزارت ﺻﻨﺎﯾﻊ ﮐﺎر ﮐﻨﯽ‬‫ﻣﺎدرت ﻫﻢ از ﭘﺪرت و ﻫﻢ از ﺑﭽﻪ ات ﻧﮕﻪ داری ﮐﻨﺪ و ﯾﮏ ﻣﺠﻮز ﻫﻢ ﺑﺮای ﻣﺎ ﻣﯽ ﮔﯿﺮی ﻣﺎ ﻫﻢ ﻣﯽ آﯾﯿﻢ آﻧﺠﺎ و ﯾﮏ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﺳﻮﺳﯿﺲ و ﮐﺎﻟﺒﺎس ﺳﺎزی درﺳﺖ‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﯿﻢ. ﻣﻦ آﻧﺠﺎ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه ﭘﺨﺸﯽ داﺷﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﺎ او ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺘﻨﻢ و ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻤﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﺳﺮاغ ﻧﺪارﯾﺪ ﮐﻪ ﺑﺮای ﻣﺎ اﺟﺎره ﮐﻨﯿﺪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺷﯿﺮاز ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﺑﺰﻧﻢ .‬

‫ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻣﻦ ﺧﻮدم ﯾﮏ ﺟﺎﯾﯽ دارم . ﻣﻦ و ﺷﺮﯾﮑﻢ رﻓﺘﯿﻢ و ﻣﺤﻞ را دﯾﺪﯾﻢ . ﺧﻼﺻﻪ ﻗﺮار ﺷﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ اﻧﺪازه اﺟﺎره ﻗﺎﻧﻮﻧﯽ ﻣﺤﻞ ﭘﺨﺶ ﮐﻨﻨﺪه ﺷﯿﺮازی ﺳﻬﺎم ﺑﺪﻫﯿﻢ.‬‫ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ را از ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﮔﯿﻼن ﺑﺮداﺷﺘﯿﻢ و آن دوﺳﺘﻢ را ﻫﻢ ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﮐﺎر و ﺗﻮﻟﯿﺪ در دو ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ را داﺷﺖ ﻣﺪﯾﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺣﺎﻻ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ آﻣﺎده ﺑﻮد، اﻣﺎ ﭘﻮﻟﯽ‬‫ﻧﺪاﺷﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﮔﻮﺷﺖ ﺑﺨﺮﯾﻢ و ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎ را راه ﺑﯿﻨﺪازﯾﻢ. از ﻫﺮ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﯿﻢ ﭘﻮل ﻗﺮض ﮔﺮﻓﺘﻢ و ﮔﻮﺷﺖ ﺧﺮﯾﺪم. ﻓﺮدی از ﻧﺰدﯾﮑﺎن ﻣﯿﮑﺎﺋﯿﻠﯿﺎن در ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ اش‬ ‫ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮد. ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻢ ﺗﻮ در ﺳﻮﺳﯿﺲ و ﮐﺎﻟﺒﺎس ﺳﺎزی اﺳﺘﺎدی ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺑﯿﺎﯾﯽ ﺷﯿﺮاز و اﯾﻦ ﮐﺎری را ﮐﻪ ﺑﻠﺪی ﺑﻪ ﻣﺎ ﯾﺎد ﺑﺪﻫﯽ او ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﮐﺮد.
ﺗﻤﺎﻣﯽ‬ ‫اﯾﻦ ﻣﺎﺟﺮاﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻢ ﻗﺒﻞ از اﻧﻘﻼب اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد.‬

‫اواﯾﻞ اﻧﻘﻼب ﺑﻮد . ﯾﮏ روز ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﺻﺒﺢ داﺷﺘﻢ ﻣﯽ رﻓﺘﻢ دﻓﺘﺮ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از اﯾﻦ ﭘﺨﺶ ﮐﻨﻨﺪه ﻫﺎ ی دوره ﮔﺮد ﺑﻪ ﻧﺎم ﺷﺎﻃﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﺟﻠﻮی ﻣﻦ را ﮔﺮﻓﺖ و‬ ‫ﺳﻼم ﮐﺮد. ﮔﻔﺘﻢ ﭼﻪ ﻃﻮری؟ زد ﺗﻮی ﺳﺮش و ﮔﻔﺖ ﺑﺪﺑﺨﺖ ﺷﺪم. ﮔﻔﺘﻢ ﭼﺮا ؟ﮔﻔﺖ ﻣﻦ، ﻧﻪ ﺗﺎ ﺑﭽﻪ داﺷﺘﻢ دﯾﺮوز ﺧﺎﻧﻤﻢ ﯾﮏ دو ﻗﻠﻮ ﺑﻪ دﻧﯿﺎ آورد، ﺣﺎﻻ ﺷﺪﻧﺪ‬ ‫ﯾﺎزده ﺗﺎ. ﺗﻮ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺳﻮﺳﯿﺲ ﮐﺎﻟﺒﺎس ﻧﺪاری ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪه ام اﯾﻦ ﯾﺎزده ﺗﺎ ﺑﭽﻪ را ﭼﻪ ﻃﻮری ﺳﯿﺮ ﮐﻨﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﺧﺪا ﺑﺰرگ اﺳﺖ، ﻧﺎراﺣﺖ ﻧﺒﺎش. اﻣﺎ واﻗﻌﯿﺘﺶ ﺑﺮای‬ ‫ﺷﺎﻃﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﻧﺎراﺣﺖ ﺷﺪه ﺑﻮدم .
ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﯾﮑﯽ از ﻣﺸﺘﺮی ﻫﺎﯾﻢ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﺶ دو دﺳﺘﮕﺎه ﻫﻤﺒﺮﮔﺮزﻧﯽ وارد ﮐﺮده ﺑﻮدم ﺑﺎ ﻣﻦ ﺗﻤﺎس ﮔﺮﻓﺖ و ﮔﻔﺖ ﻣﻦ اﯾﻦ دو‬‫دﺳﺘﮕﺎه را ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﻢ. ﻫﺮ ﺟﻮر ﮐﻪ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯽ اﯾﻦ ﻫﺎ را رد ﮐﻦ و ﭘﻮﻟﺶ را ﺑﺮاﯾﻢ ﺑﻔﺮﺳﺖ. ﺳﺎﻋﺖ ﻫﺸﺖ ﺑﻮد و از ﮔﯿﻼن ﻫﻢ ﺳﻮﺳﯿﺲ و ﮐﺎﻟﺒﺎس ﻧﯿﺎﻣﺪه ﺑﻮد. ﻣﯽ‬ ‫ﮔﻔﺘﻨﺪ ﮔﻮﺷﺖ ﻧﯿﺴﺖ.

ﻋﺼﺮ رﻓﺘﻢ ﯾﮏ ﭼﺮخ ﮔﻮﺷﺖ ﺧﺮﯾﺪم و ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﺮﻓﺘﻢ در ﻫﻤﯿﻦ دﻓﺘﺮ ﻫﻤﺒﺮﮔﺮﺳﺎزی راه ﺑﯿﻨﺪازم. آن دو دﺳﺘﮕﺎه ﻫﻤﺒﺮﮔﺮ ﺳﺎز را ﻫﻢ ﮐﻪ‬ ‫ﺑﺮای ﻣﺸﺘﺮی آورده ﺑﻮدم ،ﺧﻮدم ﺑﺮداﺷﺘﻢ . ﺑﺎ آدم ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ در اﯾﻦ زﻣﯿﻨﻪ ﮐﺎر ﮐﺮده ﺑﻮدﻧﺪ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺮدم و از آﻧﻬﺎ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﻫﻤﺒﺮﮔﺮ ﺳﺎزی را ﯾﺎدم ﺑﺪﻫﻨﺪ . روز اول‬ ‫از ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﺻﺒﺢ ﺗﺎ ﺳﺎﻋﺖ دوازده ﺷﺐ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ ﭼﻬﺎر ﮐﺎرﮔﺮ،۱۹۷ ﻋﺪد ﻫﻤﺒﺮﮔﺮ زدﯾﻢ. ﺳﻮﺳﯿﺲ و ﮐﺎﻟﺒﺎس ﮐﻢ ﺑﻮد.
اﻣﺜﺎل ﺷﺎﻃﺮ ﺣﺴﯿﻦ ﻫﻢ ﺗﻌﺪادﺷﺎن زﯾﺎد‬ ‫ﺑﻮد،آﻧﻬﺎ ﻣﯽ آﻣﺪﻧﺪ ﺟﻠﻮی ﺷﺮﮐﺖ و ﻫﻤﺒﺮﮔﺮ ﻫﺎ را ﺗﺎزه ﺗﺎزه ﻣﯽ ﺑﺮدﻧﺪ و ﺣﺘﯽ ﺑﻪ ﺳﺮدﺧﺎﻧﻪ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺑﺮدﯾﻢ. ﺑﻨﺎﺑﺮاﯾﻦ، ﻫﻤﺒﺮﮔﺮ را در ﻫﻤﯿﻦ ﺷﺮﮐﺖ راه اﻧﺪاﺧﺘﯿﻢ وﺳﻮﺳﯿﺲ و ﮐﺎﻟﺒﺎس در ﺷﯿﺮاز راه اﻓﺘﺎد .‬
‫از ﭘﺪر و ﻣﺎدر و ﺧﺎﻧﻮاده ﺧﻮد ﺑﮕﻮﯾﯿﺪ .‬

‫ﻣﻦ در ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮاده ﺻﺪ درﺻﺪ ﻣﺬﻫﺒﯽ ﺑﺰرگ ﺷﺪم. ﭘﺪرم وﮐﯿﻞ دادﮔﺴﺘﺮی ﺑﻮد. آن زﻣﺎن ﺑﯿﺶ از ﭼﻬﺎر ﮐﻼس درس ﻧﺒﻮد. ﻣﺎدرم ﻫﻢ ﻫﻤﺎن ﭼﻬﺎر ﮐﻼس درس را‬‫ﺧﻮاﻧﺪه ﺑﻮد. ﭘﺪرم از ﻣﮑﺘﺐ ﺧﺎﻧﻪ ﺷﺮوع ﮐﺮده ﺑﻮد ﭼﻮن ﻋﻠﻢ و درس ﺟﺪﯾﺪ در آن زﻣﺎن ﻧﺒﻮد. ﺑﻌﺪ از ﻣﮑﺘﺐ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان آﻣﺪه و در ﺗﻬﺮان درﺳﺶ را ﺗﻤﺎم ﮐﺮده ﺑﻮد.‬ ‫اﺑﺘﺪا ﻣﻌﻠﻤﻢ ﺑﻮد و ﺑﻌﺪ وﮐﯿﻞ دادﮔﺴﺘﺮی ﺷﺪ .‬

‫ﺷﻤﺎ ﻓﺮزﻧﺪ ﭼﻨﺪم ﻫﺴﺘﯽ ؟‬
‫از ﭘﺪرم دﻫﻢ و از ﻣﺎدرم اول .‬
‫ﭼﻨﺪ ﺧﻮاﻫﺮ و ﺑﺮادر دارﯾﺪ ؟‬
‫ﺑﺮادراﻧﻢ ﻫﻤﻪ در ﺳﻨﯿﻦ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﻓﻮت ﮐﺮدﻧﺪ. اﻻن دو ﺑﺮادر و دو ﺧﻮاﻫﺮ دارم. ﮐﻪ ﻫﻤﻪ از ﻣﻦ ﮐﻮﭼﮑﺘﺮﻧﺪ. ﯾﮏ ﺑﺮادر، ﻣﺪﯾﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﻓﺮاورده ﻫﺎی ﮔﻮﺷﺘﯽ آﻣﻞ و دﯾﮕﺮی‬ ‫ﻣﺪﯾﺮ ﻋﺎﻣﻞ ﮐﺎﻟﻪ اﺳﺖ .‬

‫وﻗﺘﯽ ﺷﻤﺎ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯿﮑﻨﯿﺪ ﻣﻌﻠﻮم اﺳﺖ ﻣﺤﻮر ﻫﻤﻪ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻫﺎ ﯾﮏ ﻧﻔﺮ ﺑﻮده، ﻏﻼﻣﻌﻠﯽ ﺳﻠﯿﻤﺎﻧﯽ . از ﮐﯽ ﺣﺲ ﮐﺮدﯾﺪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﺑﺎ دﯾﮕﺮی ﮐﺎر ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺣﺲ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﺎ دﯾﮕﺮان ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ اﯾﻦ ﺟﺎ آدم ﻫﺎ ﺧﯿﻠﯽ اﻫﻞ ﮐﺎر ﻧﯿﺴﺘﻨﺪ. ﻫﻤﻪ آدم ﻫﺎ ﯾﯽ ﮐﻪ اﺑﺘﺪا ﮐﺎر را ﺑﺎ ﻣﻦ ﺷﺮوع ﮐﺮدﻧﺪ، ﺑﻪ زور‬ ‫ﻣﺠﺒﻮرﺷﺎن ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺷﺮﯾﮑﻢ ﺷﻮﻧﺪ. ﻣﺜﻼ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺒﺮﮔﺮ ﺳﺎزی را ﺷﺮوع ﮐﺮدم از ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎﻧﻢ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﺑﯿﺎﯾﺪ و ﺑﺎ ﻣﻦ ﮐﺎر ﮐﻨﺪ ﭘﯿﺸﻨﻬﺎد ﮐﺮدم ﭘﻨﺠﺎه در‬ ﺻﺪ ﺑﯿﺶ از ﮐﺎر ﺳﺎﺑﻘﺶ ﺑﻪ او ﺣﻘﻮق ﺑﺪﻫﻢ و در ﺳﻮد ﻫﻢ ﺷﺮﯾﮑﺶ ﮐﻨﻢ.
ﮔﻔﺖ اﮔﺮ ﻧﺘﻮاﻧﯽ ﭘﻮﻟﻢ را ﺑﭙﺮدازی ﭼﻪ؟ اﻟﺒﺘﻪ درﺳﺖ ﻣﯿﮕﻔﺖ ،ﭼﻮن آن ﻣﻮﻗﻊ ﭘﻮﻟﯽ‬‫ﻧﺪاﺷﺘﻢ. ﻣﯽ رﻓﺘﻢ ﺗﺪرﯾﺲ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﺗﺎ ﺳﺮ ﻣﺎه ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﭘﻮل اﯾﺸﺎن را ﺑﭙﺮدازم .‬
‫ﭘﺲ رﺷﺘﻪ رﯾﺎﺿﯽ ﺧﺎﺻﯿﺘﺶ ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ؟‬

‫ﻧﻪ . دو ﺧﺎﺻﯿﺖ دارد. اول اﯾﻦ ﮐﻪ ﺳﻠﻮل ﻫﺎی ﻣﻐﺰی آدم را ﺑﺎز ﻣﯽ ﮐﻨﺪ. آدم ﻣﯽ داﻧﺪ ﮐﻪ ﭼﻪ راﻫﯽ را ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺮود . اﻟﺒﺘﻪ ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﺟﺴﺎرت ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ .‬
‫ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻣﻨﺘﻈﺮم ﭘﺎﺳﺦ ﺳﻮال ﻗﺒﻞ را ﺑﺸﻨﻮم.‬
‫از ﮐﻼس ﻫﺸﺖ و ﻧﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﮐﺎر آزاد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. آن ﻣﻮﻗﻊ ﺑﻪ ﻫﻢ ﮐﻼﺳﯽ ﻫﺎﯾﻢ ﮐﻪ اﻻن ﺑﻌﻀﯽ از آن ﻫﺎ ﻫﻤﮑﺎران ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎ ﻣﯽ‬ ‫ﺗﻮاﻧﯿﻢ ﺑﺎ دو ﻫﺰارﺗﻮﻣﺎن ﯾﮏ ﺗﺎﮐﺴﯽ ﺑﺨﺮﯾﻢ و در ﺷﻬﺮ آﻣﻞ ﺑﺎ ﻫﻢ ﮐﺎر ﮐﻨﯿﻢ. آن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ اﯾﻦ ﮐﺎر را ﺑﮑﻨﯿﻢ. ﺑﻪ وﯾﮋه اﯾﻦ ﮐﻪ ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎﻧﻢ وﺿﻊ ﺧﻮﺑﯽ‬ ‫داﺷﺖ و ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﺴﺖ اﯾﻦ ﭘﻮل را ﻓﺮاﻫﻢ ﮐﻨﺪ. اﻣﺎ ﻫﻤﮑﻼﺳﯿﻬﺎﯾﻢ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻨﺪﯾﺪﻧﺪ و ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﺗﻮ ﺧﻞ ﺷﺪی.‬

‫ﺑﻌﺪ در داﻧﺸﮕﺎه ﻫﻢ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺎر ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ در ﺧﺎﻧﻮادهای ﻣﺮﻓﻪ ﺑﺰرگ ﺷﺪه ﺑﻮدم، اﻣﺎ ﻣﺮﺗﺐ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺴﺐ وﮐﺎر‬ ‫راه ﺑﯿﻨﺪازم. ﭘﺪرم ﻣﺨﺎﻟﻒ ﺑﻮد. ﻣﯽ ﮔﻔﺖ آدم ﺑﺎﯾﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ. ﺑﺎﯾﺪ درس ﺑﺨﻮاﻧﺪ. ﭼﻮن ﺧﻮدش ﻋﺎﺷﻖ درس ﺧﻮاﻧﺪن ﺑﻮد. اﻣﺎ ﻣﻦ اﻋﺘﻘﺎد ﻧﺪاﺷﺘﻢ ﮐﻪ آدم ﺑﺎﯾﺪ ﻓﻘﻂ‬ ‫درس ﺑﺨﻮاﻧﺪ. ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ آدم ﺑﺎﯾﺪ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﺪ. ﺑﺮای زﻧﺪﮔﯽ ﻋﻼوه ﺑﺮ اﯾﻦ ﮐﻪ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﻓﮑﺮ و ﻋﻘﻞ ﻫﺴﺖ، ﻧﯿﺎز ﺑﻪ ﭘﻮل ﻫﻢ ﻫﺴﺖ.
ﺑﺮای ﺑﻪ دﺳﺖ آوردن ﭘﻮل ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ‬ ‫ﮐﺎر ﮐﺮد. ﺑﻨﺎ ﺑﺮاﯾﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻓﮑﺮ ﻣﯽ ﮐﺮدم ﮐﻪ ﭼﻪ ﮐﺎری ﺑﺎﯾﺪ اﻧﺠﺎم دﻫﻢ. آن ﻣﻮﻗﻊ ﮐﻪ داﻧﺸﺠﻮ ﺑﻮدم ﺑﯿﺶ از ﻣﺎﻫﯽ ﻫﺰار ﺗﻮﻣﺎن در آﻣﺪ داﺷﺘﻢ. ﺳﯿﺼﺪ‬ ‫ﺗﻮﻣﺎن از داﻧﺸﮕﺎه ﻣﯿﮕﺮﻓﺘﻢ . ﻫﻔﺘﻪ ای دو روز ﻫﻢ در ﯾﮏ ﻣﺪرﺳﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﺮدم.

ﻣﺎﻫﯽ ﺳﯿﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎن ﻫﻢ آن ﺟﺎ در آﻣﺪ داﺷﺘﻢ. ﻣﺎﻫﯽ ﺷﺸﺼﺪ ﯾﺎ ﻫﻔﺘﺼﺪ ﺗﻮﻣﺎن‬‫ﻫﻢ ﺗﺪرﯾﺲ ﺧﺼﻮﺻﯽ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺧﻼﺻﻪ وﺿﻌﻢ از ﺑﻘﯿﻪ داﻧﺸﺠﻮ ﻫﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد. ﭼﻮن ﻋﻘﯿﺪه داﺷﺘﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﭘﻮل در ﺑﯿﺎورم ﺗﺎ ﺑﻬﺘﺮ زﻧﺪﮔﯽ ﮐﻨﻢ. از ﻫﻤﺎن ﻣﻮﻗﻊ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ‬ ‫ﺑﺎ ﮐﺴﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﮐﺎر ﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﺣﺘﻤﺎ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﭘﻮل داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻃﻮری آن ﻫﺎ را ﺷﺮﯾﮏ ﮐﻨﻢ. ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻤﺎ ﺷﺮﯾﮏ ﺷﻮﯾﺪ اﯾﻦ ﺣﻘﻮﻗﺘﺎن اﯾﻦ ﻫﻢ ﺣﻖ‬ ‫ﺷﺮاﮐﺘﺘﺎن. دﯾﮕﺮ ﻫﺮ روز ﻧﻤﯽ آﻣﺪﻧﺪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺑﮕﻮﯾﻨﺪ ﺣﻘﻮﻗﻤﺎن ﮐﻢ اﺳﺖ. در واﻗﻊ، ﻫﺮ ﭼﻪ در آﻣﺪ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد درﯾﺎﻓﺘﯽ آﻧﻬﺎ ﻫﻢ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﻮد. آن ﻫﺎ را ﺑﺎ ﻋﻼﻗﻪ آوردم.‬
‫ﺗﻮﻟﯿﺪ را ﺑﻪ آن ﻫﺎﯾﯽ ﺳﭙﺮدم ﮐﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ داﺷﺘﻨﺪ. اﻟﺒﺘﻪ ﺑﺮای ﺷﺮﯾﮏ ﮐﺮدن آدم ﻫﺎ ﻫﻢ ﻣﻨﻄﻘﯽ داﺷﺘﻢ، ﻫﻤﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد را ﺑﺮ اﺳﺎس رواﺑﻂ و ﺑﺮﺧﻮردﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. ﺑﺮ اﺳﺎس اﯾﻦ ﺷﻨﺎﺧﺖ ﻫﺮ ﮐﺪام از آن ﻫﺎ را ﺑﺮای ﮐﺎری اﻧﺘﺨﺎب ﻣﯽ ﮐﺮدم و در ﮐﺎر ﺑﺎ او ﺷﺮﯾﮏ ﻣﯽ ﺷﺪم.
ﻫﻤﻪ اﯾﻦ اﻓﺮاد ﭘﯿﺶ از ﺷﺮاﮐﺖ ‫ﻣﺸﺎوران ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﻮدﻧﺪ.‬
‫در واﻗﻊ، ﻣﻦ ﻫﻢ دﺳﺘﮕﺎه ﻫﺎ و ﻫﻢ ﺑﺎزار را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ، ﻫﻢ ﻧﯿﺎزﻫﺎ را ﻣﯽ دﯾﺪم، ﻫﻢ ﺻﻨﻌﺖ را ﻣﯽ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ. از ﺑﯿﻦ ﺳﯽ ﺗﺎ ﭼﻬﻞ ﺻﻨﻌﺖ ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺻﻨﺎﯾﻊ ﮔﻮﺷﺘﯽ را‬ ‫اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم. آن ﺷﺮﮐﺖ ﻣﺎرﮐﺘﯿﻨﮓ ﺳﺮوﯾﺲ . اﻧﺪ . رﯾﺴﺮچ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﮐﻤﮏ ﮐﺮد. ﺑﺎ اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﻮرس، ﺑﻮرس راه و ﺳﺎﺧﺘﻤﺎن ﺑﻮد . ﻣﻦ ﺻﻨﺎﯾﻊ ﻏﺬاﯾﯽ را اﻧﺘﺨﺎب‬ ‫ﮐﺮدم . ﭼﻮن ﻣﯽ دﯾﺪم آﯾﻨﺪه ﺑﻬﺘﺮی دارد. از ﺻﻨﺎﯾﻊ ﻏﺬاﯾﯽ ﻫﻢ ﮔﻮﺷﺖ را اﻧﺘﺨﺎب ﮐﺮدم. ﭼﻮن ﺳﻮددﻫﯽ ﺑﯿﺶ ﺗﺮی داﺷﺖ .‬
‫ﺷﻤﺎ از ﯾﮏ ﻣﻘﻄﻌﯽ ﺑﺎﻻﺧﺮه ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه دادﯾﺪ. ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ از اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه از ﺧﺎﻧﻮاده ﺷﻤﺎ ﻫﺴﺘﻨﺪ؟‬

‫روزﻫﺎی اول ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺘﯽ را ﺗﺎﺳﯿﺲ ﻣﯽﮐﺮدﯾﻢ ﻣﺜﻞ ﺷﺮﮐﺖ ﺳﻮﻟﯿﮑﻮ ﯾﺎ دﻣﺲ ﯾﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺗﻬﺮان، ﺑﺮاﺳﺎس ﺷﺮﮐﺎﯾﯽ ﮐﻪ داﺷﺘﯿﻢ اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه ﺗﺸﮑﯿﻞ ﻣﯽ ﺷﺪ.‬
‫ﺷﺮﮐﺖ آﻣﻞ را ﮐﻪ ﺗﺎﺳﯿﺲ ﮐﺮدﯾﻢ، ﭼﻮن ﺑﺮادرم آﻣﻞ ﺑﻮد ﻣﻦ و دو ﺗﻦ از ﺑﺮادراﻧﻢ و ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎﻧﻤﺎن اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه ﺷﺪﯾﻢ. در ﺑﻮﺷﻬﺮ ﻫﻢ ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه‬ ‫ﭼﻬﺎر ﻧﻔﺮه ﺑﻮد ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻏﺮﯾﺒﻪ ﺑﻮدﻧﺪ. در ﮐﺎﻟﻪ ﻫﻢ ﭼﻮن ﺳﻬﺎم دار اﺻﻠﯽ ﺧﻮدم ﺑﻮدم اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه ﻏﯿﺮ از ﺧﻮدم، دو ﺗﻦ از ﺑﺮادراﻧﻢ و ﯾﮑﯽ از دوﺳﺘﺎﻧﻢ‬‫ﺑﻮدﻧﺪ. اﻣﺎ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﻧﺪه در ﻫﻤﻪ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎ ﺧﻮدم ﻫﺴﺘﻢ.‬

‫ﻧﻔﺮ ﭼﻬﺎرم در ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه ﭼﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ؟‬
‫در واﻗﻊ، ﮐﺎر ﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎ دو ﻧﻔﺮه اداره ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ. ﮐﻞ ﮐﺎرﻫﺎی ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺷﺮﮐﺖ را اﻧﺠﺎم ﻣﯽ دﻫﻨﺪ . ﮐﻠﯿﻪ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ رﯾﺰی، ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ، ﻓﺮوش، ﺧﺮﯾﺪ ﻣﺎﺷﯿﻦ آﻻت ﺑﺎ ﺧﻮدم‬ ‫ﺑﻮده و ﻫﺴﺖ . اﯾﻦ اﻓﺮاد ﻓﻘﻂ ﺗﺼﻤﯿﻤﺎت ﻣﻦ را اﺟﺮا ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ .
‫ﭼﺮا؟ ﭼﻪ ﻓﻠﺴﻔﻪ ای دارﯾﺪ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﯿﺪ ﻫﺮ ﯾﮏ از اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه ﺣﻮزه ﺧﺎﺻﯽ را اداره ﮐﻨﻨﺪ؟‬
‫ﯾﮏ ﻣﻮﻗﻌﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﮐﺎر ﺗﺎزه ﺷﺮوع ﻣﯽ ﺷﻮد. ﻣﺎ ﻧﻪ اﻣﮑﺎﻧﺎت و ﻧﻪ ﺑﻮدﺟﻪ ای دارﯾﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﮐﺎر را ﺑﺮ اﺳﺎس روال ﻣﻬﻨﺪﺳﺎن ﻣﺸﺎور ﺗﻨﻈﯿﻢ ﮐﻨﯿﻢ. ﻫﺮ واﺣﺪی ﮐﻪ‬ ‫ﺷﺮوع ﮐﺮدم از ﺻﻔﺮ ﺷﺮوع ﮐﺮدم. ﯾﻌﻨﯽ ﺣﺘﯽ زﻣﯿﻨﺶ را ﻗﺴﻄﯽ ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪم. ﻣﺎﺷﯿﻦ را ﻫﻢ دﺳﺖ دوم ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪم. ﺗﻤﺎم اﯾﻦ ﻫﺎ را ﺑﺎ ﺣﺪ اﻗﻞ ﻫﺰﯾﻨﻪ ﻣﯽ ﺧﺮﯾﺪم. ﺑﻪ‬ ‫اﯾﻦ راه ﺣﻞ ﻫﺎ ﻫﻢ ﺧﻮدم ﻣﯽ رﺳﯿﺪم. ﻣﻤﮑﻦ ﺑﻮد ﺗﻮزﯾﻊ را ﺑﻪ ﮐﺴﯽ ﻣﺤﻮل ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ ﺑﺎ ﻧﻈﺮ ﻣﻦ ﺑﺎ دﺳﺘﻮر ﻣﻦ و ﺑﺎ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻦ اﻧﺠﺎم ﻣﯽ ﺷﺪ.
اﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﻣﺴﺌﻮﻟﯿﺖ را‬ ‫ﺑﻪ ﻋﻬﺪه ﻣﯽ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺮای اﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﮐﺎر را ﺟﻤﻊ ﮐﻨﻢ. اﻣﺎ اﻣﺮوزﮐﻪ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪ اﺳﺖ، ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎ را ﺑﺮ اﺳﺎس ﺳﯿﺴﺘﻢ ﻫﺎی ﻣﺪﯾﺮﯾﺘﯽ ﻧﻮﯾﻦ‬ ‫اداره ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﯾﻌﻨﯽ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ در اﻋﻀﺎی ﻫﯿﺎت ﻣﺪﯾﺮه ﺑﺎﯾﺪ ﯾﮏ ﻓﺮد آﺷﻨﺎ ﺑﻪ اﻣﻮر ﻣﺎﻟﯽ، ﻓﺮدی آﺷﻨﺎ ﺑﻪ ﺑﺎزارﯾﺎﺑﯽ ﯾﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ وﺟﻮد داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ. ﺧﻮدم ﻫﻢ ﻫﺴﺘﻢ.‬

‫آن ﻫﺎ ﻫﺮ ﮐﺪام ﯾﮏ رای دارﻧﺪ، ﺧﻮدم دو رای. ﭼﻮن آن ﻫﺎ را از ﺑﯿﻦ ﻧﯿﺮو ﻫﺎی ﺟﻮان اﺳﺘﺨﺪام ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﮐﻨﺎر آدم ﻫﺎی ﻗﺪﯾﻤﯽ ﯾﮏ آدم ﺟﺪﯾﺪ اﺳﺘﺨﺪام‬ ‫ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ۹۹ در ﺻﺪ آن ﻫﺎ ﻓﻮق ﻟﯿﺴﺎﻧﺲ ﻫﺴﺘﻨﺪ و از داﻧﺸﮕﺎه ﻫﺎی ﻣﻌﺘﺒﺮ ﻓﺎرغ اﻟﺘﺤﺼﯿﻞ ﺷﺪه اﻧﺪ. ﭼﻮن ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ از ﺗﺮﮐﯿﺐ ﺗﺠﺮﺑﻪ ﻗﺪﯾﻤﯽ ﻫﺎ و ﻋﻠﻢ ﺟﺪﯾﺪ‬ ‫ﺑﻬﺮه وری ﺧﻮﺑﯽ داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻢ. اﯾﻦ روش را ﻫﺸﺖ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﯽ ﻫﺴﺖ ﮐﻪ ﭘﯿﺎده ﻣﯽ ﮐﻨﻢ.‬
‫ﭼﻪ ﭼﺸﻢ اﻧﺪازی ﺑﺮای اﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ دارﯾﺪ؟ ﺑﺮای ﻧﺴﻞ آﯾﻨﺪه آن را ﭼﻪ ﻃﻮر ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯿﺪ؟‬

‫ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺘﻬﺎ را در ﺣﺪ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎی ﺻﺎﺣﺐ ﻧﺎم اروﭘﺎﯾﯽ اﻣﺮﯾﮑﺎﯾﯽ ﭘﯿﺶ ﺑﺒﺮم . اﻻن دارم ﺑﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎی ﺑﺰرﮔﯽ ﭼﻮن ﻧﺴﺘﻠﻪ، دﻧﻮن، ﮐﻤﭙﯿﻨﺎ، ﺑﻞ،‬ ‫ﻫﻮﺧﻠﻨﺪ و اﻣﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﺑﺎ ﻫﺮ ﮐﺪام در زﻣﯿﻨﻪ ای ﺧﺎص ﺑﺮای ﺳﺮﻣﺎﯾﻪ ﮔﺬاری ﺻﺤﺒﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ. ﻣﻦ ﻣﺤﺘﺎج ﭘﻮل ﻧﯿﺴﺘﻢ، اﻣﺎ ﺑﻪ ﺗﺠﺮﺑﻪ دوﯾﺴﺖ ﺳﺎﻟﻪ آﻧﻬﺎ‬ ‫ﻧﯿﺎز دارم. اﯾﻦ ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎ ﭘﺲ از ﺑﺮرﺳﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ اﻧﺠﺎم دادﻧﺪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﻣﺎ را ﺑﻪ ﻋﻨﻮان ﺑﻬﺘﺮﯾﻦ در اﯾﺮان ﺗﺸﺨﯿﺺ دادﻧﺪ. اﯾﻦ ﺑﺮای ﻣﻦ اﻓﺘﺨﺎر اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻌﺪ از‫ﭘﺎﻧﺰده ﺑﯿﺴﺖ ﺳﺎل ﺑﻪ ﺟﺎﯾﯽ رﺳﯿﺪم ﮐﻪ ﺷﺮﮐﺘﯽ اروﭘﺎﯾﯽ ﻣﺎ را ﻗﺒﻮل دارد. ﺗﻮزﯾﻊ و ﻓﺮوش را از ﺟﺎﯾﯽ ﮐﭙﯽ ﻧﮑﺮدﯾﻢ، ﺑﻠﮑﻪ اﺑﺪاع ﮐﺮدﯾﻢ.

ﭘﯿﺶ از ﻣﺎ ﻫﯿﭻ ﮐﺲ در‬ ‫اﯾﺮان ﻟﺒﻨﯿﺎت را در ﺳﺮاﺳﺮ اﯾﺮان ﺗﻮزﯾﻊ ﻧﻤﯽ ﮐﺮد، اﻣﺎ ﻣﺎ اﯾﻦ ﮐﺎر را اﻧﺠﺎم دادﯾﻢ. از اﺑﺘﺪا روی ﮐﯿﻔﯿﺖ ﮐﺎر ﮐﺮدﯾﻢ. اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﮐﯿﻔﯽ را از اول ﺑﺮای ﺧﻮدﻣﺎن در ﻧﻈﺮ‬ ‫ﮔﺮﻓﺘﯿﻢ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ از اﺳﺘﺎﻧﺪارد ﮐﯿﻔﯽ در اﯾﺮان ﻫﻢ ﺑﺎ ﻻ ﺗﺮ ﺑﻮد. ﯾﻌﻨﯽ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﻣﺤﺼﻮﻻت ﻣﺎ ﻃﻮری اﺳﺖ ﮐﻪ اروﭘﺎﯾﯽﻫﺎ آن را در ﺣﺪ اﺳﺘﺎﻧﺪاردﻫﺎی اروﭘﺎﯾﯽ ﻣﯽ‬‫ﺑﯿﻨﻨﺪ. ﺑﺎ اﻣﮑﺎﻧﺎت و ﺗﺠﻬﯿﺰات و ﻣﺎﺷﯿﻦ آﻻﺗﯽ ﮐﻪ ﻣﺎ ﮐﺎر ﻣﯿﮑﻨﺒﻢ در ﺗﺼﻮر اروﭘﺎﯾﯽ ﻫﺎ ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﺘﻮاﻧﯿﻢ ﻣﺤﺼﻮﻻت را ﺑﺎاﯾﻦ ﮐﯿﻔﯿﺖ در اﯾﻦ ﺟﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﯿﻢ و‫ﺑﺮاﯾﺸﺎن ﺷﮕﻔﺖ آور اﺳﺖ.‬

‫ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﺴﺌﻠﻪ ﺟﺎﻧﺸﯿﻦ واﻗﻌﯿﺘﯽ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻤﯽ ﺗﻮان از آن ﻓﺮار ﮐﺮد. آﯾﺎ ﻓﮑﺮ ﮐﺮده اﯾﺪ اﯾﻦ ﺳﺎزﻣﺎن ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻌﺪ از ﺷﻤﺎ ﻫﻢ ﺣﺪاﻗﻞ ﺑﻪ ﺧﻮﺑﯽ اﻻن ﺑﭽﺮﺧﺪ؟‬

‫ﺻﺪ در ﺻﺪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻬﺘﺮ از اﻻن ﺑﺎﺷﺪ. از روز اول ﺑﻪ اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻓﮑﺮ ﮐﺮده ام. اﯾﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺳﺎزم ﻫﯿﭻ ﮐﺪام را ﺑﺮای ﺧﻮدم ﻧﻤﯽ ﺳﺎزم. اﯾﻦ ﻫﺎ را ﺑﻪ‬ ‫وﺟﻮد ﻣﯽآورم و ﺗﺤﻮﯾﻞ ﯾﮑﯽ از آﻗﺎﯾﺎن ﻣﯽ دﻫﻢ. اﮔﺮ دﯾﺮوز ﻣﻦ ﺑﺎ ﮐﻤﮏ دوﺳﺘﺎن، ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ای را راه اﻧﺪازی ﮐﺮدﯾﻢ اﻣﺮوز ﻣﺎ در ردﯾﻒ دوم ﻫﺴﺘﯿﻢ. ردﯾﻒ اول‬ ‫ﻣﺪﯾﺮان ﺟﻮاﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ را اداره ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. اﮔﺮ ﻣﺎ ﮐﺎﻟﻪ را ﺑﺎ ﭼﻬﺎر ﻟﯿﺘﺮ ﺷﯿﺮ راه اﻧﺪاﺧﺘﯿﻢ و اﻣﺮوز ﺑﺎ ﭼﻬﺎر ﺻﺪ ﺗﻦ ﺷﯿﺮ و ده ﺗﻦ ﭘﻨﯿﺮ ﺑﻪ ﮐﺎرش اداﻣﻪ ‫ﻣﯽ دﻫﺪ، ﻣﺎ در ردﯾﻒ دوم ﻫﺴﺘﯿﻢ و ﻣﺪﯾﺮان ﺟﻮان اﯾﻦ ﮐﺎر را اداﻣﻪ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ. روش ﻣﺎ ﻣﺜﻞ دوی ﭼﻬﺎر ﺻﺪ ﻣﺘﺮ اﺳﺖ.
ﺻﺪ ﻣﺘﺮ اول را ﻣﺎ رﻓﺘﯿﻢ، ﺑﺮای ﺻﺪ ﻣﺘﺮ‬ ‫دوم ﮐﺎر را ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮان ﺟﻮان ﺳﭙﺮدﯾﻢ. و آن ﻫﺎ ﻫﻢ ﺑﺎﯾﺪ ﺻﺪ ﻣﺘﺮ ﺳﻮم را ﺑﻪ دﯾﮕﺮان ﺑﺴﭙﺮﻧﺪ. اﻣﺎ ﺷﺮﮐﺖ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺻﻮرت ﻋﻤﻮدی ﺑﺎﻻ ﺑﺮود. ﻣﻦ ﺣﯿﻔﻢ ﻣﯽ آﯾﺪ، ﭼﻮن‬ ‫ﺷﺮﮐﺘﻬﺎی اروﭘﺎﯾﯽ رﺷﺪﺷﺎن از ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ اﺳﺖ. ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺷﺘﺎﺑﻢ را از آﻧﻬﺎ ﺑﯿﺶ ﺗﺮ ﮐﻨﻢ. ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ام را ﺑﻬﺘﺮ ﮐﻨﻢ. ﻣﻦ دﻧﺒﺎل ﻧﻮ آوری و ﺗﺎﺳﯿﺲ‬ ‫ﺷﺮﮐﺖ ﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ ﻫﺴﺘﻢ.‬
‫آﯾﺎ ﺿﻮاﺑﻂ ﮐﺎﻟﻪ ،ﺷﺮاﯾﻂ وارد ﺷﺪن ﺑﻪ ﺑﻮرس را دارد؟‬

‫ﻣﻦ ﻧﻤﯽ ﺧﻮاﻫﻢ وارد ﺑﻮرس ﺑﺸﻮم.‬
‫ﻧﻤﯽﺧﻮاﻫﯿﺪ ﺷﺮﮐﺖ را ﺳﻬﺎﻣﯽ ﻋﺎم ﮐﻨﯿﺪ؟‬
‫ﻧﻪ. ﻣﻦ ﻧﯿﺎزی ﺑﻪ ﭘﻮل ﻧﺪارم. ﻣﻦ ﻧﯿﺎز ﺑﻪ اﻃﻼﻋﺎت و ﻧﻮ آوری دارم. اﯾﻦ ﻫﺎ ﺑﺮای ﻣﻦ ﻣﯿﻠﯿﺎردﻫﺎ دﻻر ارزش دارد. ﻣﻦ ﺑﻪ ﮐﻤﮏ اﯾﻦ اﻃﻼﻋﺎت ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﻢ ﺑﻘﯿﻪ واﺣﺪ ﻫﺎ ‫را ﺑﻬﺘﺮ ﺑﺴﺎزم و راﻫﺒﺮی ﮐﻨﻢ. واﺣﺪﻫﺎی ﺟﺪﯾﺪ را ﺑﺎ اﺻﻮل اروﭘﺎﯾﯽ ﺑﺴﺎزم.‬

‫ﺿﻌﻒ ﻫﺎی ﻋﻤﺪه ﻧﻈﺎم ﺳﯿﺎﺳﺖ ﮔﺬار ﻣﺎ ﮐﺠﺎﺳﺖ؟‬
‫ﻣﻦ وارد اﯾﻦ ﻣﻘﻮﻻت ﻧﻤﯽ ﺷﻮم ﮐﺎری ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﺎ ﻧﺪارم. ﻫﺮ ﭼﻪ ﺑﺎﺷﺪ ﻣﻦ ﻣﺴﺎﺋﻠﻢ را ﺣﻞ ﻣﯽ ﮐﻨﻢ و ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎده اﺳﺖ. ﺑﮕﺬارﯾﺪ ﻣﺜﺎﻟﯽ ﺑﺮای‬ ‫ﺷﻤﺎ ﺑﺰﻧﻢ. دوﻟﺖ و وزﯾﺮ ﺻﻨﺎﯾﻊ وﻗﺖ ﮔﻔﺖ ﺑﻪ ﺗﻮ ارز ﻧﻤﯽ دﻫﻢ. ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻟﺒﻨﯽ آﻣﻞ را راه ﺑﯿﻨﺪازم. از وزﯾﺮ وﻗﺖ در ﺧﻮاﺳﺖ ارز ﺑﺮای وارد ﮐﺮدن‬ ‫ﻣﺎﺷﯿﻦ آﻻت ﮐﺮدم اﻣﺎ ﻧﭙﺬﯾﺮﻓﺘﻨﺪ. اﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮع ﻣﺮا ﻧﺎ اﻣﯿﺪ ﻧﮑﺮد. ﺑﺎ ارز آزاد ﻣﺎﺷﯿﻦ ﻫﺎی دﺳﺖ دوم ﺧﺮﯾﺪم و ﮐﺎرم را راه اﻧﺪاﺧﺘﻢ .
ﯾﮏ روز ﻫﻤﺎن آﻗﺎی وزﯾﺮ،‬‫ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ دارﻫﺎ را ﺟﻤﻊ ﮐﺮد ﺗﺎ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ارزی ﮐﻪ از دوﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮدﻧﺪ ﭘﺎﺳﺦ ﮔﻮ ﺑﺎﺷﻨﺪ. ﻣﻦ ﯾﮏ ﮐﺎرﺗﻦ ﻫﻤﺮاه ﺧﻮدم ﺑﻪ ﺟﻠﺴﻪ ﺑﺮده ﺑﻮدم. وﻗﺘﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﺑﻪ ﻣﻦ‬ رﺳﯿﺪ ﮐﺎرﺗﻦ را ﺑﺎز ﮐﺮدم و اﻧﻮاع ﭘﻨﯿﺮی را ﮐﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺮده ﺑﻮدﯾﻢ ﺑﻪ اﯾﺸﺎن ﻧﺸﺎن دادم: ﭘﻨﯿﺮ ﮔﻮدا، ﭘﺎرﻣﺴﺎن، ﭘﺮوﺳﺲ. ﭘﺮﺳﯿﺪ اﯾﻨﻬﺎ ﭼﯿﺴﺖ؟ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﮕﺮ ﻧﻤﯽ‬‫ﺧﻮاﻫﯿﺪ ﭘﻨﯿﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﯿﺪ.

ﻣﻦ ﺑﺪون ارز دوﻟﺘﯽ اﯾﻦ ﭘﻨﯿﺮﻫﺎ را ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﺮده ام. اﯾﻦ آدم ﯾﮏ ﻣﺮﺗﺒﻪ رﻧﮓ و روﯾﺶ ﻋﻮض ﺷﺪ . اﺧﻼﻗﺶ ﻋﻮض ﺷﺪ و ﮔﻔﺖ آﻗﺎﯾﺎن ﻣﻦ‬ ‫ﻓﺮدی ﻣﺜﻞ اﯾﺸﺎن ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ. ﮔﻔﺘﻢ ﺷﻤﺎ ارز را ﺑﻪ اﯾﻦ ﻫﺎ دادﯾﺪ، ﮐﺎر را از ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯿﺪ؟ ﮔﻔﺖ ﭼﻪ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﯿﺪ؟ ﮔﻔﺘﻢ ارز، ﻣﺠﻮز. ﺑﻪ ﻣﻦ دوﯾﺴﺖ ﻫﺰار دﻻر‬ﺑﺪﻫﯿﺪ ﮐﻪ اﯾﻦ ﺳﻪ ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﮐﻪ اﺣﺘﯿﺎج دارم ﺑﯿﺎورم. ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎل ﻣﻦ ﺑﺎ ﻫﺮﺳﺎزی ﮐﻪ ﺑﺰﻧﻨﺪ ﻣﯽ رﻗﺼﻢ ﺗﺎ ﺑﺘﻮاﻧﻢ ﻣﺸﮑﻠﻢ را ﺣﻞ ﮐﻨﻢ . ﻫﺪف دارم و ﻫﺪﻓﻢ ﭘﻮل در‬ ‫آوردن ﻧﯿﺴﺖ ﮐﻪ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﺑﺮای ﻣﻦ ﻣﯽ ارزد ﯾﺎ ﻧﻤﯽ ارزد. ﻫﺪف ﻣﻦ اﯾﺠﺎد ﮐﺎر اﺳﺖ. اﯾﺠﺎد ﺻﻨﻌﺖ اﺳﺖ. ﺑﻘﺎی ﮐﺸﻮر را در ﺻﻨﻌﺖ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ﻧﻪ ﺗﺠﺎرت، ﻣﺘﺄﺳﻔﺎﻧﻪ‬ ‫ﻣﻤﻠﮑﺖ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ ﺗﺠﺎرت ﭘﯿﺶ ﻣﯽ رود.‬

‫ﺗﻨﻮع ﻣﺤﺼﻮل ﺷﻤﺎ زﯾﺎد اﺳﺖ. ﺣﺘﯽ ﻣﺤﺼﻮﻻﺗﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﺳﻠﯿﻘﻪ و ذاﯾﻘﻪ اﯾﺮاﻧﯽﻫﺎ ﻫﻤﺎﻫﻨﮕﯽ ﻧﺪارد. ﺑﻪ ﻫﻤﯿﻦ دﻟﯿﻞ ﺑﺨﺸﯽ از ﻣﺤﺼﻮﻻت ﺷﻤﺎ ﺑﺎ اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻋﻤﻮﻣﯽ‬‫ﻣﻮاﺟﻪ ﻧﻤﯽ ﺷﻮد. ﺑﺎ ﭼﻪ ﻧﮕﺎﻫﯽ ﺑﻪ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺤﺼﻮل ﺟﺪﯾﺪ ﻣﯽ ﭘﺮدازﯾﺪ؟‬

‫ﻣﻦ از اﺑﺘﺪا دﻧﺒﺎل ﻧﻮآوری ﺑﻮدم. ﻫﺮﭼﯿﺰی ﮐﻪ در اروﭘﺎ ﻣﯽ دﯾﺪم ﻣﯽ ﺧﻮاﺳﺘﻢ اﯾﻦ ﺟﺎ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﻢ. ﺑﻌﻀﯽ از ﻣﺤﺼﻮﻻﺗﻢ ﻣﻮرد اﺳﺘﻘﺒﺎل ﻫﻢ واﻗﻊ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ. دوﻟﺖ ﻣﺎ‬ ‫را ﺑﻪ ﻋﻠﺖ ﻧﻮآوری ﺟﺮﯾﻤﻪ ﻣﯽ ﮐﺮد. ﻣﺎ ﺟﺮﯾﻤﻪ را ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. ﺟﻨﺲ ﻣﺎ را ﺣﺮاج ﮐﺮدﻧﺪ ﺑﻪ اﯾﻦ ﻋﻠﺖ ﮐﻪ ﺟﻨﺲ ﻧﻮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ. اﻣﺎ ﻣﻦ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺟﻨﺲ‬‫ﻧﻮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮدم. ﺳﻬﻤﯿﻪ ﻣﻦ را ﻗﻄﻊ ﮐﺮدﻧﺪ. اﻣﺎ ﺑﺎز ﻫﻢ ﺟﻨﺲ ﻧﻮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮدم. اﯾﻦ ﯾﮏ ﺧﻮاﺳﺘﻪ اﺳﺖ. ﯾﺎدم ﻣﯽ آﯾﺪ روزی در ﺷﺮﮐﺖ داﺷﺘﯿﻢ ﻣﺎﺳﺖ ﻣﯽ‬‫ﺧﻮردﯾﻢ. ﻣﺎﺳﺖ آن ﻣﻮﻗﻊ ۵/۲ درﺻﺪ ﭼﺮﺑﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ ﺻﻨﺎﯾﻊ ﺷﯿﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﯽ ﮐﺮد. روی ﻣﯿﺰ ﻣﻘﺪاری ﺧﺎﻣﻪ ﺑﻮد.

ﺑﺎ ﻣﺎﺳﺖ ﻣﺨﻠﻮط ﮐﺮدم دﯾﺪم ﭼﯿﺰ ﺟﺎﻟﺐ و ﺧﻮﺷﻤﺰه‬ ‫ای اﺳﺖ ﺑﻪ ﻣﺪﯾﺮ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮔﻔﺘﻢ ﻓﺮدا ﺑﺎﯾﺪ ﻣﺎﺳﺖ ﺧﺎﻣﻪ ای ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﯽ؟ ﮔﻔﺖ ﻣﺎﺳﺖ ﺧﺎﻣﻪ ای ﭼﯿﻪ؟ ﮔﻔﺘﻢ : ﻫﯿﭽﯽ ﭼﺮﺑﯽ ﺷﯿﺮ را ﺑﺎﻻ ﻣﯽ ﺑﺮی ﯾﮏ ﮐﻤﯽ ﻫﻢ ﺧﺎﻣﻪ‬ ‫ﻣﯽ رﯾﺰی ﻣﯽ ﺷﻮد ﻣﺎﺳﺖ ﺧﺎﻣﻪ ای. ﭼﻮن ﺻﻨﺎﯾﻊ ﺷﯿﺮ ﭘﮕﺎه ﻣﺎﺳﺖ ۵/۲ درﺻﺪ داﺷﺖ ﺑﻪ ﺑﭽﻪ ﻫﺎ ﮔﻔﺘﻢ ﻣﺎﺳﺖ ﮐﺎرﺧﺎﻧﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺣﺪاﻗﻞ ﺳﻪ درﺻﺪ ﭼﺮﺑﯽ داﺷﺘﻪ‬‫ﺑﺎﺷﺪ. ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﻓﺮق داﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﯿﻢ. در ﻣﻮرد ﻣﺎﺳﺖ ﭼﮑﯿﺪه ﻫﻢ ﻫﻤﯿﻦ اﺗﻔﺎق اﻓﺘﺎد. ﻓﮑﺮﮐﺮدم ﭼﺮا ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﺎﺳﺖ ﺳﻨﺘﯽ ﺧﻮدﻣﺎن را ﺗﻮﻟﯿﺪ ﮐﻨﯿﻢ. ﺷﺎﯾﺪ ﺑﯿﺶ از ﯾﮏ ﺳﺎل‬‫ﻃﻮل ﮐﺸﯿﺪ ﺗﺎ ﻣﺎ ﺗﻮاﻧﺴﺘﯿﻢ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻣﺎﺳﺖ ﭼﮑﯿﺪه را ﻣﺎﺷﯿﻨﯽ ﮐﻨﯿﻢ .‬

‫واﻗﻌﯿﺖ اﯾﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮد ﺑﺎزار اﯾﻦ را ﻗﺒﻮل ﻣﯽ ﮐﺪ ﯾﺎ ﻧﻪ. ﻣﻦ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﻧﻮآوری را دوﺳﺖ دارم. ﻓﮑﺮﻣﯽ ﮐﻨﻢ ﻫﺮﮐﺲ ذاﯾﻘﻪ ای دارد. ﻫﯿﭻ دﻟﯿﻠﯽ وﺟﻮد‬ ‫ﻧﺪارد ﻫﻤﻪ از ﭘﻨﯿﺮ ﻓﺘﺎ ﺧﻮﺷﺸﺎن ﺑﯿﺎﯾﺪ. ﻣﻦ ﻋﺸﻘﻢ ﺗﻮﻟﯿﺪ و ﻧﻮآوری اﺳﺖ. اﯾﻦ ﺗﻨﻮع ﺗﻮﻟﯿﺪ ﺑﺎﻋﺚ ﺿﺮر ﻣﻦ ﻫﻢ ﻣﯽ ﺷﻮد. اﻣﺎ ﺑﺮاﯾﻢ ﻣﻬﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﺿﺮر را ﻫﻢ ﻗﺒﻮل ﻣﯽ‬‫ﮐﻨﻢ ﺗﺎ ﻟﺬت ﺑﺒﺮم.‬

منبع : سایت مرتضی الهی

نظرات شما :

:: ارسال نظر